کد خبر: ۶۲۶۸     تاریخ انتشار: ۲۰ دی ۱۳۹۰ - ۱۱:۰۰
به نظر مي رسد كه جهان ما در پلاستيك هاي غير قابل تجزيه گم شده باشد.
هر سال در استراليا حدود 1 ميليون تن مواد پلاستيكي توليد مي شود و پيش از 587000 تن هم وارد مي شود. صنعت بسته بندي بزرگترين بازار مصرف پلاستيك است و بيش از يك سوم مصرف مواد پلاستيكي خام را به خود اختصاص داده است، براي مثال هر سال در استراليا 6 ميليار كيسه پلاستيكي استفاده مي شود! بسته بندي پلاستيكي قدرت نگهداري خوبي براي محصولات فراهم مي كند، توليد آنها ارزان است و هميشگي به نظر مي رسند. با اين حال هميشگي بودن آنها مشكل اساسي براي محيط زيست فراهم مي كند. مشكل ديگر اين است كه پلاستيك هاي سنتي غيرقابل تجزيه از منابع تجديد ناپذير مانند نفت، زغال سنگ و گاز طبيعي ساخته مي شوند.

پلاستيك هايي كه تجزيه مي شوند
در تلاش براي مقابله با پيامد استفاده از پلاستيك، محقيقان و مهندسان بيوشيمي در جستجوي ايجاد پلاستيك هاي زيست تجزيه پذير كه از مواد تجديدپذير، مانند گياهان، ساخته مي شوند بودند. واژه ي زيست تجزيه پذير به اين معني است كه يك ماده قادر است با فعاليت موجودات زنده مانند باكتري ها به مواد ساده تر تجزيه شود، و بنابراين باقي ماندن آن در محيط زيست غيرممكن است. استانداردهاي مختلفي براي سنجش قابليت زيست تجزيه پذيري استفاده مي شود، و هر كشوري استانداردهاي خود را دارد. دامنه مقتضي از 90 درصد تا 60 درصد تجزيه محصول طي 60 تا 180 روز در يك محيط كامپوست استاندارد قرار مي گيرد.
پلاستيك هاي زيستي 1
مولكول هاي پليمر پلاستيك هاي سنتي بسيار بلند اند و پيوند بين زيرواحدهاي آنها بسيار محكم است. علت اينكه پلاستيك هاي سنتي، غيرقابل تجزيه اند اين است كه در طبيعت آنزيمي براي آنكه اين پيوند ها را بشكند وجود ندارد. در حاليكه، پلاستيك هاي برپايه ي پليمرهاي طبيعي گياهي كه از نشاسته گندم يا ذرت مشتق مي شوند از مولكول هايي تشكيل شده اند كه توسط ميكروارگانيسم هاي تجزيه كننده شناخته مي شوند و به اجزاي ريزتر قابل جذب، شكسته مي شوند.
پلاستيك هاي حاصل از نشاسته ذرت
نشاسته يك پليمر طبيعي است به رنگ سفيد، در گرانول هاي كربوهيدرات توسط گياه طي فتوسنتز توليد مي شود و ساختار ذخيره اي انرژي در گياه است. غلات و سيب زميني معمولاً محتوي نسبت نشاسته بالايي اند. نشاسته را مي توان به طور مستقيم به پلاستيك زيستي پردازش كرد، اما، از آنجا كه در آب حل پذير است، محصولات ساخته شده از نشاسته در معرض رطوبت متورم شده و تغيير شكل مي دهند، بنابراين استفاده از آن محدود است. اين مشكل را مي توان با  تغيير نشاسته به پليمر متفاوتي  از ميان برداشت. به اين منظور، ابتدا نشاسته از ذرت، گندم يا سيب زميني،  برداشت مي شود، سپس ميكروارگانيسم هايي آن را به منومرهاي اسيد لاكتيك تبديل مي كند. در نهايت تيمار شيميايي سبب مي شود كه مولكول هاي اسيد لاكتيك به يكديگر متصل شوند تا زنجيره بلند يا پليمر ايجاد كنند، اين پليمرها، پلاستيكي را شكل مي دهند به نام پلي لاكتيد (PLA).
پلاستيك PLA را مي توان براي توليد گلدان پلاستيكي، و ظروف و دستمال سفره هاي يك بار مصرف به كار برد. پلاستيك PLA از 1990 در بازار جهان موجود است و به خاطر قابليت انحلاليشان با گذشت زمان، با تركيب هاي خاصي موفق شده اند آنها را در ايمپلنت هاي پزشكي، نخ هاي بخيه جذبي، و سيستم هاي انتقال دهنده دارو استفاده كنند. اگرچه، به دليل قيمت قابل توجه پلاستيك PLA نسبت به پلاستيك هاي رايج، اين تكنولوژي هنوز موفق به جذب مصرف كننده به طور گسترده و جايگزيني با پلاستيك هاي غير قابل تجزيه نشده است.
پلاستيك هاي زيستي 2
پلاستيك هاي حاصل از باكتري ها
راه ديگر ساخت پلاستيك هاي تجزيه پذير زيستي، استفاده از باكتري ها براي توليد گرانول هاي پلاستيكي به نام پلي هيدروكسيالكانوت (PHA) در داخل سيتوپلاسمشان است. باكتري هاي به سادگي در محيط كشت رشد مي كنند، و پلاستيك از آنها برداشت مي شود. يك قدم بزرگتر در اين راستا اين بوده است كه دانشمندان با استفاده از مهندسي ژنتيك ژن ها را از اين نوع باكتري ها به ذرت منتقل كردند، و ذرت ها را به كارخانه هاي براي توليد پلاستيك PHA تبديل كردند.
پلاستيك هاي زيستي 3

تبيان

نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
* کد امنیتی:
Chaptcha
حروفي را كه در تصوير مي‌بينيد عينا در فيلد مقابلش وارد كنيد